Samenwerken met je dochter,
hoe mooi is dat!

15 nov. 2023, door Leo

Als vader ben je al trots op je dochter bij haar geboorte. Later als ze dan opgroeit van kind naar volwassenheid, en vrouw wordt, zie je haar nog steeds als jouw kleine meisje en dat blijft zo volgens mij. Nu gaat het leven zoals het gaat, en je kinderen slaan een weg in naar zelfstandigheid en zoeken naar hun eigen vrijheid. Ze gaan op reis, ze gaan studeren, ze gaan werken bij een mooi bedrijf of ze gaan zelfstandig ondernemen. Zo begon Laura aan haar idee voor, naar wat later, onze Sidekicks bleken te zijn.

Natuurlijke passie en focus

Laura was altijd al bezig met gezond eten, milieubewust handelen, en aandacht voor onze natuur en alles wat daarin leeft, bloeit en groeit. Gezond vooral voor mens en voor natuur - die combi drijft haar en intussen mijzelf dagelijks als we het hebben over het verbouwen van ons voedsel in onze eigen kleine tuin. Laura bedacht dat het moestuinieren voor iedereen toegankelijk moest worden gemaakt, op een fijne ergonomische manier en dat dan op alle voorkomende locaties van groot naar klein maar fijn. Op balkons, op galerijen, in verharde tuinen en op locaties in binnensteden die verhard zijn en op zich zelf in basis weinig groen hebben. Haar veganistische manier van leven bracht een ommezwaai in ons gezin als het gaat over de overstap naar consumptie van voedsel dat gezonder en zonder negatieve ecologische footprint kan worden geproduceerd. 

Omdat volgens Laura iedereen toegang zou moeten hebben tot deze mogelijkheid van zelfvoorzienend zijn in gezonde en duurzame verbouwing van eigen groenten, kruiden e.d. ontstond een ontwerpgedachte in haar hoofd voor onze latere Sidekicks.

Een nieuw streven

Laura word blij van de gedachte dat ze hiermee mensen kan helpen. "Wat nou als jij en ik, pap, de mensen met ons idee en ons product blij kunnen maken?", was haar vraag destijds. Op deze vraag ging ik aan, temeer omdat ik bij Laura zag dat ze zelf tot in haar ziel over dit thema sprak met me. Best emotioneel, in positieve zin weliswaar, maar ook ik ging daar op aan. Versheid, smaak, gezondheid, geluk ervaren bij het zelf tuinieren in je eigen kweek-moestuinbak; dat moest kunnen zei ze tegen mij, "en pap, dan wel dat de mensen met onze Sidekick kwaliteit krijgen en er lang blij mee kunnen zijn", dat was haar voorwaarde. 

Ze gaf mij de taak haar ontwerp te vertalen naar het uiteindelijke product, de Sidekicks. We hebben samen het hele traject doorlopen van eerste gedachte naar eerste proto, dit aanpassen - dus wat stappen achteruit om er weer een vooruit te kunnen zetten - en uiteindelijk naar het huidige model, de huidige vorm en functionaliteit. Een traject van opperste samenwerking tussen mijzelf en mijn dochter. Per dag nam ons enthousiasme toe. 

Een groter doel

Steeds belangrijker werd de gedachte dat het ons niet alleen om ons mooie product gaat, nee dat zien wij zelf als de 'uitkomst' van onze ideeën en vooral van ons gevoel voor natuur, milieu, gezondheid en hoe wij mensen daarop allemaal positief invloed kunnen hebben. We spraken af, we gaan door met onze plannen, ze zijn mooi en vooral eerlijk bedoeld. Iedereen mag ons kennen, iedereen mag ons vragen, iedereen heeft recht op geluk.

"Pap, als wij een heel klein beetje kunnen bijdragen aan het menselijke geluk, dan is dat voor mij al goed genoeg". Ik deel die gedachte met haar, vol overgave want ik zie thuis hoe het werkt.

Laat een opmerking achter

Let op: reacties moeten worden goedgekeurd voordat ze worden gepubliceerd.

LEES
VERDER

Een aantal andere leuke blogartikelen die je misschien ook wel interessant vindt!

De najaars(moes-)tuin: wat kun je nu doen?

5x problemen bij het voorzaaien en hoe je ze op kunt lossen

In de tuin van TGS